Epiphone Masterbilt J-200 Aged Natural Antique Gloss Electro-Acoustic Guitar

Een bereikbare j200, dat wil zeggen voor een fractie van de prijs die moederbedrijf Gibson rekent, dat is een interessante optie, dacht ik zo. Ik hoop dat de arbeiders in de Indonesische Samickfabriek fatsoenlijk betaald krijgen. Ze leverden in elk geval een perfect instrument af!

Ik heb de gok genomen en er eentje laten komen zonder erop gespeeld te hebben. De gitaar werd in perfecte staat snel geleverd. Dit is een instrument met louter natuurlijke ingrediënten: massieve esdoorn body, benen topkam en zadel, paarlemoer inlays, 'spruce' bovenblad, enfin dat kun je nalezen. Alleen de brugpennen zijn van plastic, maar die zijn makkelijk te vervangen en ik ben er nog steeds niet achter of dat nou eigenlijk veel uitmaakt.

Omdat de kop en het fretboard 'gebonden' zijn, heeft deze jumbo een zeer luxe uitstraling. Esdoorn zie je ook niet vaak op een western model, dus daarmee is de j200 echt een exclusief instrument.
Het massieve hout van de body moet natuurlijk zijn ware aard nog tonen als je er een paar jaar op gespeeld hebt, maar zo direct uit de verpakking klinkt de gitaar al mooi. Volgens kenners moeten er forse snaren op (12-53) en de meegeleverde Gibson Bronze doen hun werk uitstekend. Ik experimenteer met Elixir 10-47, maar heb het idee dat dan niet alles uit de gitaar gehaald wordt.

Het piezo-element onder het zadel is een Fishman Sonicore. Of er winst te behalen valt met een L.R. Baggs (zit in de dure originele j200)? Geen idee, maar als je nóg dichter bij het origineel wilt komen...

Her en der zie ik reviews van kenners die niets begrijpen van deze serie 'Inspired by Gibson', omdat ze zo dicht bij de dure voorbeelden komen. Tenslotte is Epiphone een dochter van Gibson. Wie zal het zeggen? In ieder geval lijkt me dit een goeie investering. In de eerste plaats vanwege het speelplezier en de prachtige gitaar en wellicht in de toekomst als het gaat om de waarde van zo'n instrument met deze specs. Bravo Epiphone!